در روزگاری که بسیاری از کشورها در پی ربایش بزرگان و فرهیختگان ایران هستند و هر نشان و یادگار این سرزمین را به نام خود میزنند، برنامهای به نام «بازمانده» با گردانندگی مهران غفوریان و سیامک انصاری— ایشان به پشتیبانی آشکار از آشوبهای ۱۴۰۱ پرداخته بود—گامی شگفتانگیز در نابودی هویت و همبستگی ملی برداشت.
در این برنامه، به گونهای ناروا و ناآگاهانه، سنگنگارههای هخامنشی، شیردالهای نگهبان، نگارههای باشکوه و نشانهایی برگرفته از درفش کاویانی و درفش شهباز زرین را بر زمین پهن کردند؛ نگارههایی که هزاران سال است نماد فرّ، شکوه، سامانمندی و فرزانگی ایرانیاند.
سپس با بیشرمی، سنگوارهها و پیکرههای نمادین را همچون آماج تیر و پیکان به باد پرتاب گرفتند و بازیکنان را واداشتند روی نمادهای کهن ایران گام بگذارند و آنها را لگدمال کنند.
این کار نه «نمایش هویت ملی» بود و نه «وارونهنمایی هنری».
این حماقتی جبرانناپذیر بود؛ زخمی بر پهنه روان ایرانی.
سنگنگارهها، سنگ نیستند؛ جان تاریخاند
هر ایرانی میداند که شیردال تنها یک نگاره نیست؛ پاسدار اساطیری خِرَد، توان، فرزانگی و سامانمندی شاهنشاهی هخامنشی است.
پرتاب سنگ به سوی این نمادها، پرتاب نادانی به سوی خرد است.
لگدمال کردن نگارههای درفش کاویانی، لگدمال کردن یاد کاوه آهنگر، آزادیخواهی، ستمستیزی و ستبرایستادگی ایرانی است.
این نشانها تنها سنگ، پارچه، رنگ یا طرح نیستند؛
آنها ریشههای ما هستند، فرزندان همین خاک، سند هزاران سال شکوه ایران.
دفاع پوچ سازندگان؛ توجیه بدتر از کژا (خطا)
پس از واکنشهای تند مردم، سازندگان گفتند:
«گمان نمیکردیم واکنشهای منفی ببینیم؛ ما میخواستیم هویت ملی را نشان دهیم.»
اگر این کار «نمایش هویت ملی» بود، پس بیهویتی چیست؟
آیا در گستره سترگ تاریخ ایران—از ماد تا هخامنشی و ساسانی—هیچ چهره تیره و منفی وجود نداشت که بتوانید آن را نماد چالش و بازی کنید؟
چرا باید باشکوهترین نمادهای ایران را همچون آماج تیر بر زمین بگذارید؟
فراموشی مهران غفوریان و سیامک انصاری
بسیاری از کاربران نوشتند:
«ما خاطرههای نیک شما را دیگر به یاد نمیآوریم؛
شما بازنده اصلی این بازی هستید.»
و چه درست.
بازیگر( که به نادرست هنرمند خوانده میشود) اگر به فرهنگ و ریشههای مردم خود سیلی بزند، دیر یا زود از دلها خواهد افتاد.
این یک لغزش نبود؛ یک زبونی فرهنگی بود
در زمانهای که جهان از چین تا اروپا در پی ربایش هویت و پهلوانان ایران است،
در روزگاری که یونان، ترکیه، عربستان و افغانستان هر روز دستی بر میراث ما میبرند،
آیا سنگپراکنی به نمادهای ایران بهترین کار یک برنامه سرگرمی بود؟
پاسخ روشن است:
نه.
این فرومایگی فرهنگی، نادانی رسانهای و پریدن بر ریشههای میهن بود.
سخن پایانی
آنچه در «بازمانده» رخ داد، تنها لگدمالی چند نقش نبود؛
لگدمالی هویت، فرهنگ، ریشه و آبروی ایرانزمین بود.
و مردم ایران آن را فراموش نخواهند کرد.
بنمایه:
«سنگپرانی به شیردال و درفش کاویانی در مسابقه بازمانده با اجرای …» — گزارشی از این اقدام و واکنشها. Iranian UK
«پشتپرده توهین سیامک انصاری و مهران غفوریان در برنامه بازمانده به نمادهای ایرانی!» — گزارشی که جزئیات این توهین و واکنش عمومی را بررسی کرده است. zisaan.com+1
«سنگپراکنی «بازمانده» به درفش کاویانی، نماد غرور ملی ایرانیان» — مقاله انتقادی که واکنش عمومی و معنای نمادین این توهینها را توضیح داده است. ایندیپندنت فارسی+۱
«تهیهکننده برنامه توهینکننده به تاریخ ایران، سکوت خود را شکست» — گزارشی درباره اعتراف و عذرخواهی سازندگان «بازمانده» پس از انتقادات. CHN.ir
«سکوی پخش مسابقه «بازمانده» توقیف شد» — خبر توقیف پخش برنامه به دلیل بیاحترامی به نمادهای ملی و نقض مقررات. sarpoosh+1
سکوی ایرانی ایتا :https://eitaa.com/serfan30a30
