با که دوستی نورزیم !

وَإِذَا رَأَيْتَ الَّذِينَ يَخُوضُونَ فِي آيَاتِنَا فَأَعْرِضْ عَنْهُمْ حَتَّىٰ يَخُوضُوا فِي حَدِيثٍ غَيْرِهِ ۚ وَإِمَّا يُنْسِيَنَّكَ الشَّيْطَانُ فَلَا تَقْعُدْ بَعْدَ الذِّكْرَىٰ مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ

هرگاه کسانی را دیدی که آیات ما را استهزا می‌کنند، از آنها روی بگردان تا به سخن دیگری بپردازند! و اگر شیطان از یاد تو ببرد، هرگز پس از یادآمدن با این جمعیّت ستمگر منشین!

پارسی سره :«هرگاه کسانی را دیدی که نشانه های ما را به ریشخند می گیرند، از آنها روی بگردان تا به سخن دیگری بپردازند! و اگر اهریمن از یاد تو ببرد، هرگز پس از یادآمدن با این مردم ستمگر منشین!»

وَمَا عَلَى الَّذِينَ يَتَّقُونَ مِنْ حِسَابِهِمْ مِنْ شَيْءٍ وَلَٰكِنْ ذِكْرَىٰ لَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ

بر کسانی که پرهیزکارند عقوبت حساب بدکاران نخواهد بود، لیکن بر آنهاست که (بدان را پند داده و) متذکر سازند، شاید پرهیز کنند

و (اگر) افراد با تقوا (برای ارشاد و اندرز با آنها بنشینند)، چیزی از حساب (و گناه) آنها بر ایشان نیست؛ ولی (این کار، باید تنها) برای یادآوری آنها باشد، شاید (بشنوند و) تقوی پیشه کنند! مکارم شیرازی

پارسی سره :« و (اگر) پرهیزگاران(برای راهنمایی و اندرز با آنها بنشینند)، چیزی از مارش (حساب) (و گناه) آنها بر ایشان ( پرهیزکاران ) نیست؛ پن ( ولی ) (این کار، باید تنها) برای یادآوری آنها باشد، شاید (بشنوند و) پرهیزکاری پیشه کنند!»

انعام : نشانه ( آیه ) 68-69

وَيَوْمَ يَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَىٰ يَدَيْهِ يَقُولُ يَا لَيْتَنِي اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِيلًا * يَا وَيْلَتَىٰ لَيْتَنِي لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِيلًا*لَقَدْ أَضَلَّنِي عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءَنِي ۗ وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْإِنْسَانِ خَذُولًا

پارسی سره : و (به یاد آور) روزی را که ستمکار دست خود را (از شدّت دریغ و افسوس) به دندان می‌گزد و می‌گوید: «ای کاش با پیامبر (خدا) راهی برگزیده بودم!* ای وای بر من، کاش بهمان (فلان) (شخص گمراه) را دوست خود برنمی گزیدم! او مرا از یادآوری (خدا { حق}) گمراه ساخت پس از آنکه (یاد خدا) به پیش من آمده بود!» و اهریمن همیشه خوارکننده آدمی بوده است!

فرقان : نشانه ( آیه ) 27تا29

منشین با بدان که صحبت بد                   گر چه پاکی تورا پلید کند

آفتاب ار چه روشن است او را                 پاره ای ابر ناپدید کند

فرزانه بزرگ سنایی غزنوی، دیوان اشعار ، برگه ی 619

***

مسجد است آن دل که جسمش ساجد است

                         یار بد خروب هر جا مسجد است

یار بد چون رست در تو مهر او

                           هین از و بگریز و کم کن گفتگو

برکن از بیخش که گر سربرزند

                         مرترا و مسجدت را برکند

مثنوی معنوی ، دفتر چهارم ، بیت های 1383 تا 1385

 نکته ی پارسی :  مسجد عربی شده ی( یا دگرگون یافته ) واژه ی پارسی مَزگِت می باشد. مزگِت == > مسگِت ===> مسجِت === > مسجد

سرور و سالار پارسایان (امیرمومنان ) در پاسخ به  این پرسش که ” بدترین دوستان کیانند ؟ ” فرمود : « کسی که کناه را در چشم آدمی زیبا می نمایاند (جلوه  می دهد )»

بحارالانوار ، ج 71 ، در ( باب ) 14 ، برگه 190 ، سخن ( حدیث ) 3 .

آن  والا جایگاه (حضرت) از همنشینی و دوستی با مردم چاپلوس نیز پرهیزانیدن و می فرمایند :

لا تَصَحب المالقَ فَیزِینُ لک فعلَه و یَوَدُّ اَنک مثلُه؛

باچابلوس همنشینی ( معاشرت ) مکن ، چرا که کارش را در نگاه تو زیبا  نمود می دهد (جلوه می دهد) و دوست دارد که تو هم مانند او باشی.

غررالحکم و دررالکلم ، ج2 ، فرگرد ( فصل ) 85 ، برگه 328 ، سخن 0 حدیث ) 157 .

ازصحبت دوستی برنجم           کاخلاق بدم حسن نماید

عیبم هنر و کمال گوید             خارم گل و یاسمن نماید

گو دشمن شوخ چشم چالاک       تا عیب مرا به من نماید

امام باقر (ع ) می فرماید :

پدرم ، امام سجاد به من فرمود « پسرم ! هوشیارباش( مواظب باش ) که با پنج گروه نه دوستی داشته باشی و نه هم سخن شوی و نه در راهی با آنان همراه شوی » .

فرمود : « از دوستی با دروغ گو بپرهیز ، زیرا دورغ گو همچون سراب است ، دور را برای تو نزدیک  می نمایاند (جلوه می دهد) و نزدیک رابرایت دور می نمایاند .از دوستی با  گناهمند (فاسق) بپرهیز ، چرا تورا به لقمه ای یا کمتر از آن می فروشد . از دوستی با آزمند یا رشکوند ( بخیل ) بپرهیز ، زیرا تو را در زمانی که بیشترین نیازمندی را به داشته ی ( مال ) او داری ، رها می کند ، از دوستی با نادان بپرهیز، چرا که نادان هرچند خواست ( اراده ی ) سودرسانی به تو را دارد ، ولی به تو زیان می رساند .از دوستی با کسی که پیوندش را با خویشان خود گسسته است بپرهیز ، چرا که در سه نشانه ( آیه ) از قرآن نفرین شده است .»

اصول کافی ، ج2 ، کتاب العشره ، در ( باب ) « من تکره مجالسته و مرافقته » سخن ( حدیث ) 7.

برگرفته از نسک آیین زندگی احمد حسین شریفی.

پسر نوح با بدان بنشست***خاندان نبوتش گم شد

سگ اصحاب کهف روزى چند***پى نیکان گرفت و مردم شد

گلستان سعدی

سرورِ والاجایگاه على عليه السلام فرمود: هنگامى كه  نیرویت (قدرتت) از میان رفت، دوستان راستین (رفقاى واقعى) تو از دشمنان شناخته مى‌شوند. «غررالحكم».

همنشين تو از تو به بايد تا تو را عقل و دين بيفزايد